تو بمان شاید پروازم قفسی نچشد
دلم برایتان تنگ شده است و سکوت می کنم. تحمل می کنم و سکوت که این راه، راهِ به چاره است و تمام! دلم از تفاوت راه می گیرد، منم که مجبورم بمانم.
حالا دیگر مهم نیست که گله از دل های ما دور است و شما بی تابید. بی تابید تا مرا به حکم قلبتان، به سکوت های منطق متهم کنید. و بعد، سکوت می کنم و تصمیم می گیرم فردا باز هم تنهایی کافه بروم، تنهایی قهوه بخورم و تنهایی سیگار بکشم. بهمن کوچکی به ابعاد دلم.
+ عنوان: چارتار
+ نوشته شده در شنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ ساعت 21:55 توسط ناشکیبا
|
ای دوست