در شش و سی و شش دقیقه ی صبح دوشنبه من فکر می کنم تنها ترین آدم جهانم و بیهودگی بر درخت من، لانه های کثیری ساخته است. لانه های دالان مند که در هر دالان اش سیاهی کمین دارد.

تمام!