مینشینم در ماشین در ظهرِ گرما زده ی رشت(۱) , این ترسِ عجیب چه دلت را میزند سخت و این تنهایی نوشتن ها گاهی دلِ ادم را میگیراند , چه غریب , چه سرگردان میمانی وقتی باید آدمها را از پشتِ بندت نگاه کنی و از میانِ این میله ها ابدیت دست بکشی موهای حدِ خودت را , و بینهایتِ خودت را مشخص کنی , نهایتِ خنده هایت , نهایتِ شادی هایی که گم شدند , نهایتِ دلت که در اوجِ گور پروازش چقدر باید باشد یا نباشد. گاهی بنشینی و حرف های این آدم ها را گوش گنی و برایشان از نادیده ای بگویی که ندیدیش و دلت تنگ شود برای خودِ گم شده ات. اینجا نیز دستِ دلی بر گیسویِ تنهایی ما نرفت و تنها شعر خواندن ها و تنها راه رفتن ها و تنها گم شدن ها اینجا هم در بینهایت دامنه داشت , فقط این سبز گونه هوا خاطرِ گمشده ی سبزی را به یادمان آورد پس از مدت ها و در ما تصمیم انجامِ گشتن نهاد شاید , اما باز هم نبود. در این ظهرِ ابری که دارم از گرمایِ خوب آب میشوم و یخ های این جان انگار سبزی هوا را "دوست" میدارند و هر آن دست میگیرندش. و این ریه ها چقدر به دنبال این سبز گشتند تا همه ی حجمشان بی ترس پر شود از طیف هایی که مزه ی سبزی دارند  , اما نشد. و این ریه ها انگار خیال گریختن از این سینه ی خرد رفته را دارند , تا از نهایتِ بودن و از بی نهایتِ نبودن این سبز گونه هوا را بقاپند از دستِ آسمان و هوای مهربانِ اینجا.  اینجا را نفس میکشی و طعم گسِ سبزی اش زیر دندان هایت گس است و دلپذیر اما این ناگریزِ نا آشنا با آن زوزه هایِ قدیمیِ آشنایش آن مزه یِ خوب را از زیر دندانهایت میکند و میکشاندش تا آن سویِ دور هایی که دست هیچگاه نمیگیردشان , و تا طیفِ ناآشنایِ آشنایِ بودن. و اکنون که مجبوری به خاطر حرکت ماشین دقیقه ای یک واژه بنویسی که بعد بتوانی دست کم بخوانیش یا مزه کنی حسش را , چقدر سبز بودن سخت است...

(۱): یک تضمین بود از یک خاطره

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سپیده دمی که رفتن جان میگیرد و یکباره و ناگهان آن کوله ی پر کتاب را به دوش می اندازی و میروی

 

 

 

و غریبیِ سبز گونه هوا کم کم فرا میرسد و این سینه میترسد نفسی بکشد از برای بودن در نزدیکیِ سبزیِ خیابان های غریب

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

و چه کوچه ی خاطر انگیز و سبزی و چه مدرسه ی خوبِ خوبِ خوبی(دبستان نواب صفوی)

 

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

و چه غریب وقتی بارانی بعد از چندین ماه رویِ سرم بارید در غربتی تلخ و تنهاییِ بی سببش در نبشِ خیابانِ گلباغ...

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

و یک جهان خاطره ی خوب از خیابانِ سعدیِ خوب و مسیر شهرداری به سبزه میدانِ خوبتر و آن سنگفرشِ "دوست" داشتنی و آن سینمای اول خیابان...

 

 

 

 

و چقدر این دلِ مرده میگیرد وقتی یاد میآورم آن سبز گونه خیابانِ مابینِ سبزه میدان و شهرداری را بعد از آمدنم از سینمایِ خوب و زدن به دلِ خیابان ها در تنهایی و در حوالی غروبی که به شب رسیده بود و بعد هم رفتن و کتاب خریدن (انگار این من نیستم(بیتا فرخی) و قصه های امیر علی(امیر علی نبویان) از فروشگاه جنگلِ خیابان سعدی

 

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

و چقدر گذرا اما خوب هوای این خط های وسط خیابانِ خوب

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

و بارانی که میگیرد از پشت شیشه ی غبار گرفته ی ماشین و همه اش بغض میشود پشتِ آن شیشه

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 و دریای خوب که ای کاش میشد زد به دلِ آن و رفت تا بی نهایت

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 و آخر هم همه چیز رنگِ تیرگی همیشه گرفت...