کوچه باغ سبز خانه ی  "دوست"

این جام ها که در پی هم میشوند تهی _

دریای آتش است که ریزم به کام خویش.

گرداب می رباید و آبم نمیبرد!

من با سمندِ سرکش و جادویی شراب تا بیکرانِ عالمِ پندار رفته ام 

تا دشتِ پر ستاره ی اندیشه های گرم _

تا مرزِ ناشناخته ی مرگ و زندگی _ تا کوچه باغِ خاطره های گریز پای

تا شهر یادها

دیگر شراب هم جز تا کنارِ بستر آبم نمیبرد!

هان ای عقابِ عشق: وز اوجِ قله های مه آلودِ دوردست برون آ

بیا و پرواز کن به دشتِ غم انگیزِ عمرِ من 

آنجا ببر مرا که شرابم نمیبرد 

آن بی ستاره ام که عقابم نمیبرد...

| در راه زندگی _ با اینهمه تلاش و تمنا و تشنگی 

با این که ناله میکشم از دل: که آب _ آب

دیگر شراب هم جز تا کنارِ بستر آبم نمیبرد |

                                                                                               فریدون مشیری