کوچه باغ سبز خانه ی  "دوست"

از چی باید دفاع کنم؟

از یه جسد؟

من مردم! وقتی که هشت سالم بود مردم

اما هیشکی دنبالِ قاتل من نگشت ))

هیس دخترها فریاد نمیزنند / پورانِ درخشننده / طنازِ طباطبایی

-------------------------------------------------------------------------------------------

یادِ این دیالوگ می افتم و تنم می لرزد انگار

چقدر دوست داشتم این فیلم را و چقدر گریه داشت که بنشینی و گریه کنی برایش

راستی آن روز در سینما مردم به کدام سکانسش می خندیدند

مگر خنده داشت؟ ها؟ خودت بگو خنده داشت یا گریه؟

به خودم نگاه میکنم , و این عهد های شکسته در گوشه گوشه ی این اتاق

و به این همه مردن / به اینهمه خفه کردن های این گلو با دستانِ خودم

به اینهمه تنهایی در خودم

به حرف هایی که دیگر خجالت میکشم بگویم

و میدانم دیگر هیچ وقت نمیتوانم بگویم

راستی چرا بی خود و بی دلیل و گم

عادت کرده ام به همه چیز

چرا؟